Загрузка содержимого…
ARMIND
Ինչպես է զգայաշարժողական համակարգերի հասունացումը հիմք դնում ուշադրության, խոսքի և ինքնակարգավորման համար։
Զարգացման նեյրոհոգեբանության մեջ շարժումը երկար ժամանակ դիտվել է որպես երկրորդական ֆունկցիա՝ համեմատած «բարձրագույն» հոգեկան գործընթացների՝ խոսքի, ուշադրության, մտածողության հետ։ ARMIND մեթոդաբանության շրջանակում պրակտիկան և հետազոտությունները ցույց են տալիս հակառակը՝ զգայաշարժողական և ռեֆլեքսային համակարգերի հետևողական հասունացումը այս ֆունկցիաների ձևավորման անհրաժեշտ հիմքն է։
Երեխայի զարգացումը կարելի է նկարագրել որպես կարգավորման մակարդակների հետևողական վերնաշինություն՝ բազային ռեֆլեքսային ռեակցիաներից մինչև շարժման կամային վերահսկում և հետագայում՝ վարքի ու ուշադրության բարձրագույն ինքնակարգավորում։
Երբ կարգավորման ստորին մակարդակները մնում են անբավարար ինտեգրված, երեխան ստիպված է լինում փոխհատուցել դեֆիցիտը ավելի բարձր, կամային մակարդակում, ինչը հաճախ դրսևորվում է որպես ուշադրության կամ վարքի դժվարություններ։
Հենց դրա համար ARMIND-ի շրջանակում ախտորոշումը միշտ սկսվում է բազային նյարդադինամիկ և զգայաշարժողական ցուցանիշների գնահատումից, այլ ոչ միայն վարքի կամ առաջադիմության դիտարկումից։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս բացահայտել դժվարությունների առաջնային պատճառը, այլ ոչ միայն դրանց արտաքին դրսևորումները։
Այս հոդվածը նկարագրում է մեթոդաբանության ընդհանուր սկզբունքները և չի փոխարինում մասնագետի կողմից անհատական ախտորոշմանը։